Trabzon İsmetpaşa İlkokulu, 1970'li yılların ortasında benim çocukluğumun en önemli mekanlarından biriydi. O dönemde okul, sadece derslerin öğretildiği bir yer değil, aynı zamanda sosyalleşmenin, disiplinin ve dayanışmanın merkeziydi. Ben ilkokulu bu okulda okudum ve o yıllara ait anılar, bugünkü eğitim sistemiyle kıyaslandığında birçok farklılığı gözler önüne seriyor.
İsmetpaşa İlkokulu'nda Bir Gün
Sabah ezanıyla uyanır, kahvaltıyı aceleyle yapar, okul yoluna düşerdik. Okul bahçesinde nöbetçi öğretmenler, öğrencileri sıraya dizerdi. Bayrak töreni, İstiklal Marşı ve ardından sınıflara dağılma. Derslerde tahta, tebeşir ve kitaplar vardı. Yardımcı kaynaklar sınırlıydı, öğrenciler defterlerine not alır, evde tekrar ederdi. Öğretmenler otoriterdi, ama aynı zamanda şefkatliydi. Her öğrenciyle birebir ilgilenir, zayıf not alana ekstra ödev verirlerdi.
Okul ve Mahalle İlişkisi
İsmetpaşa İlkokulu, mahalle kültürünün bir parçasıydı. Okul çıkışında öğrenciler sokaklarda top oynar, arkadaşlarıyla vakit geçirirdi. Veliler birbirini tanır, öğretmenlerle sık sık görüşürdü. Bugünkü gibi servisler, güvenlik kameraları veya yoğun bir veli iletişim ağı yoktu. Öğrenciler yürüyerek gider gelirdi. Okul, sadece bir eğitim kurumu değil, aynı zamanda mahallenin sosyal merkeziydi.
Değişen Eğitim Sistemi
Günümüzde eğitim sistemi, teknolojik gelişmeler ve küreselleşmeyle birlikte büyük dönüşüm geçirdi. Akıllı tahtalar, tabletler, online dersler artık yaygın. Ancak bu teknolojik zenginlik, beraberinde bazı sorunları da getirdi. Öğrencilerin dikkat süreleri kısaldı, okul dışı uyaranlar arttı. Ailelerin eğitimden beklentileri yükseldi, sınav odaklı bir sistem hakim oldu. Oysa benim çocukluğumda okul, sadece bilgi değil, aynı zamanda karakter eğitimiydi. Sabah duaları, saygı kuralları ve arkadaşlık ilişkileri üzerinde durulurdu.
Sonuç ve Değerlendirme
Trabzon İsmetpaşa İlkokulu anıları, eğitimin sadece müfredatla sınırlı olmadığını, bir neslin yetişmesinde mahalle, aile ve okul üçgeninin ne kadar belirleyici olduğunu hatırlatıyor. Bugün eğitim politikaları, daha rekabetçi bir dünya için öğrencileri hazırlamaya çalışırken, belki de geçmişteki o samimi ve disiplinli atmosferden küçük parçalar almak gerekiyor. Eğitim sadece akademik başarı değil, aynı zamanda toplumsal uyum ve ahlaki değerlerin inşasıdır. Bu bağlamda, "Benim çocukluğumda okul vardı" sözü, salt bir nostalji değil, aynı zamanda eğitimin geleceğine dair bir sorgulamadır.
