“İyiyim lan iyiyim” sözü, son günlerde sosyal medyada ve günlük sohbetlerde sıkça duyulan bir tepki cümlesi haline geldi. Ancak bu ifade, basit bir öfke patlaması değil; fon vurgunları, savaşlar, gösterişler, kibirler, ekonomik darboğazlar ve iflasların gölgesinde kaybolan hayatların sembolü. Pencerenin açık olduğu ama nefes alınamayan bir ülkede, kalabalıkların içinde yalnızlaşan bireyin içine attığı çığlık. Dışarıdan bakıldığında hiçbir şey yokmuş gibi görünen, oysa her şeyin yavaş yavaş çöktüğü bir tablo.
Ekonomik Krizin Görünmeyen Yüzü: “İyiyim” Diyenler
Türkiye, son yıllarda derinleşen bir ekonomik krizle boğuşuyor. Döviz kurlarındaki dalgalanmalar, yüksek enflasyon, artan işsizlik ve iflas eden şirketler... Resmi rakamlar bile durumun ciddiyetini ortaya koyuyor. Ancak bu rakamların arkasında, her sabah “iyiyim” diyerek evinden çıkan milyonlarca insan var. İşini kaybetmiş, borç batağına saplanmış, geleceğe dair umudunu yitirmiş insanlar... Yine de toplumsal baskı, “güçlü görünme” dayatması ve “şükretme” söylemi, bu insanları susturuyor. “İyiyim lan iyiyim” işte tam da bu noktada bir isyan olarak yükseliyor.
Fon vurgunları, yolsuzluk iddiaları ve kibirli gösterişler, halkın büyük bir kesiminin yaşadığı yoksulluğu daha da görünür kılıyor. Bir yanda lüks araçlar, marka çantalar, milyonluk villalar; diğer yanda geçim sıkıntısı çeken, kirasını ödeyemeyen, çocuğuna bir kitap alamayan aileler. Bu uçurum, toplumsal dokuyu kemiriyor. “İyiyim” demek zorunda bırakılan insanlar, aslında her gün biraz daha dibe batıyor.
Savaşlar, Gösterişler ve Kaybolan Hayatlar
Sadece ekonomik kriz değil; savaşlar, siyasi kutuplaşma, doğal afetler ve pandemi gibi çoklu krizler, toplumun ruh sağlığını alt üst etti. Özellikle gençler arasında depresyon, anksiyete ve intihar oranları hızla artıyor. TÜİK verilerine göre, 2022 yılında intihar edenlerin sayısı 4 binin üzerinde. Uzmanlar, bu artışta ekonomik zorlukların, sosyal izolasyonun ve gelecek kaygısının büyük rol oynadığını belirtiyor.
Ancak toplum olarak yas tutmayı, acıyı paylaşmayı, yardım istemeyi beceremiyoruz. Aksine, “güçlü dur” telkinleriyle insanlar duygularını bastırıyor. “İyiyim lan iyiyim” cümlesi, bu bastırılmış duyguların bir patlaması. Bir yandan da mizahla karışık bir savunma mekanizması. Çünkü “kötüyüm” demek, toplumda zayıflık olarak algılanıyor. Oysa gerçek güç, kırılganlığı kabul etmekten geçiyor.
Kalabalıklar İçinde Yalnızlık: Sosyal Medya Çağında İnsan
Dijital çağda herkes birbiriyle bağlantılı görünüyor, ama gerçek bağlar zayıfladı. Sosyal medyada paylaşılan mutlu anlar, aslında çoğu zaman bir maskedan ibaret. İnsanlar, başkalarının mükemmel hayatlarına bakıp kendi hayatlarını sorguluyor, yetersizlik duygusuna kapılıyor. Bu da yalnızlığı derinleştiriyor. “İyiyim lan iyiyim” diyen bir kişi, belki de sosyal medyada en çok gülen, en pozitif paylaşımlar yapan kişi.
Pandemi sonrası artan uzaktan çalışma, sosyal etkinliklerin azalması ve ekonomik nedenlerle sosyalleşmenin lüks haline gelmesi, insanları daha da yalnızlaştırdı. Mahalle kültürü zayıfladı, komşuluk ilişkileri azaldı. İnsanlar artık birbirine “Nasılsın?” diye sorduğunda, alınan cevap genellikle “iyiyim” oluyor; ama gerçekte kimse dinlemiyor.
Siyasi Kutuplaşma ve Baskı Ortamı
Siyasi kutuplaşma, toplumu kamplara böldü. İnsanlar görüşlerini ifade etmekten korkar hale geldi. İşini kaybetme, dışlanma, linç edilme korkusu, sessizliği dayatıyor. “İyiyim” demek, bazen hayatta kalma stratejisi. Ancak bu sessizlik, toplumsal travmayı daha da derinleştiriyor. İnsanlar içine attıkça, ruhsal çöküş hızlanıyor.
Öte yandan, muhalefet ve iktidar arasındaki gerilim, günlük hayatın her alanına sirayet etmiş durumda. Ekonomik politikalar, eğitim, sağlık, adalet... Her konu siyasi bir mücadele alanı. Bu da bireyin yorgunluğunu artırıyor. “İyiyim lan iyiyim” diyen insan, aslında bu yorgunluğa, bu bitmeyen kavgaya, bu anlamsız gösterişlere bir tepki veriyor.
Değerlendirme: “İyiyim” Demek Zorunda Olmayan Bir Toplum Mümkün mü?
“İyiyim lan iyiyim” sözü, aslında bir yardım çağlığı. Toplumun ruh sağlığını görmezden gelerek, sadece ekonomik büyüme verileriyle mutlu olabileceğimizi sanıyoruz. Oysa insan sadece ekmekle yaşamıyor; sevgi, dayanışma, güven ve umut da gerekli. Bu nedenle, bireysel değil toplumsal bir iyileşme şart. Ruh sağlığı hizmetlerinin yaygınlaştırılması, sosyal destek ağlarının güçlendirilmesi, ifade özgürlüğünün garanti altına alınması ve gelir adaletsizliğinin giderilmesi gerekiyor.
Aksi halde, daha çok “iyiyim” diyen ama aslında hiç iyi olmayan insanla dolu bir ülkede yaşamaya devam edeceğiz. Ve belki de bir gün, o pencereden atlayan birini duyduğumuzda, “Ama çok iyi görünüyordu” diyeceğiz. Oysa o kişi, belki de en son “iyiyim lan iyiyim” demişti.
