Remzi Koçöz, kaleme aldığı yazıda siyaset kurumunda sıkça rastlanan akıl tutulması, utanç duygusu ve meşruiyet krizini derinlemesine analiz ediyor. Yazar, insanların doğal olarak hata yapmaya yatkın olduğunu hatırlatarak, bu hatanın siyaset alanında nelere mal olduğunu sorguluyor. Siyasi aktörlerin zamanla gerçeklikten koparak kendi söylemlerine inanmaya başlamalarının, aslında bir tür akıl tutulması olduğu vurgulanıyor. Bu durumun, toplum nezdinde utanç verici bulunmasına rağmen, utanç duygusunun giderek kaybolduğu ve bunun yerine meşruiyet arayışının öne çıktığı belirtiliyor.
Siyasette Akıl Tutulması ve Utanç Duygusunun Yitim
Koçöz, siyaset sahnesinde sıkça gözlemlenen bir olguyu ele alıyor: Akıl tutulması. Bu kavram, kişinin veya bir grubun, mantıklı düşünme yetisini geçici olarak yitirmesi olarak tanımlanıyor. Siyasilerin, özellikle kriz anlarında veya güç mücadelelerinde, gerçekçi olmayan kararlar alması bu duruma örnek gösteriliyor. Yazar, bu tutulma halinin zamanla normalleştiğini ve toplumun da bu duruma alışarak tepkisiz kaldığını ifade ediyor. Utanç duygusunun ise, siyasetçiler açısından artık bir erdem olmaktan çıktığı, aksine zaaf olarak görüldüğü belirtiliyor. Bu durum, siyasetin meşruiyet krizini derinleştiriyor.
Meşruiyet Krizi ve Toplumsal Yansımalar
Makalede, akıl tutulması ve utanç yitiminin doğrudan bir meşruiyet krizine yol açtığı savunuluyor. Meşruiyet, bir yönetimin veya siyasi kararın halk nezdinde kabul görmesi olarak tanımlanıyor. Ancak, siyasi aktörlerin sürekli hata yapmasına rağmen bu hatalardan ders çıkarmamaları, aksine hatalarını ısrarla savunmaları, toplumda güvensizlik yaratıyor. Koçöz, bu güvensizlik ortamının demokrasinin temel dinamiklerine zarar verdiğini vurguluyor. Toplumun, siyasetçilere duyduğu inancın zedelenmesi, seçim sandığına yansıyan bir tepkiye dönüşmese bile, siyasal katılımı ve demokratik bilinci olumsuz etkiliyor. Yazar, bu noktada özellikle medyanın sorgulayıcı rolünü kaybetmesinin de süreci hızlandırdığına dikkat çekiyor.
Yazar, geçmişten bugüne siyasetçilerin benzer hataları tekrarladığını ancak her seferinde yeni bir bahane veya gerekçe üreterek kendilerini akladıklarını örneklerle açıklıyor. Bu döngünün kırılması için siyasi etik anlayışının yeniden tanımlanması gerektiği ifade ediliyor. Utanç duygusunun, siyasette bir fren mekanizması olarak işlev görmesi gerektiği, ancak bugün bu duygunun neredeyse tamamen ortadan kalktığı belirtiliyor. Bu durum, siyasetin ahlaki temellerini sorgulamaya açıyor.
Sonuç olarak, Remzi Koçöz, akıl tutulması ve utanç yitiminin siyaset kurumunu içten içe çürüttüğünü, bunun fark edilmemesi halinde daha büyük meşruiyet krizlerine yol açacağını belirtiyor. Siyasetçilere, hata yapmanın insani olduğu kadar, bu hatadan dönmek ve utanç duymak gerektiğini hatırlatıyor. Yazı, demokrasinin sağlıklı işleyebilmesi için siyasi aktörlerin kendilerini sürekli denetlemesi ve topluma karşı hesap verebilir olması gerektiği vurgusuyla sona eriyor.
