İstanbul Merter’de tekstil sektörü son yıllarda ağır bir krizle karşı karşıya. Artan üretim maliyetleri, baskılanan döviz kuru ve uluslararası rekabet, bölgede faaliyet gösteren işletmeleri dar boğaza sürükledi. Cumhuriyet TV’ye konuşan esnaf, satışların yarı yarıya düştüğünü, birçok dükkanın kepenk kapattığını ve sektör çalışanlarının başka işlere yöneldiğini belirtiyor.
Tekstilde yaşanan daralma
Merter’de 30 yıllık bir tekstil üreticisi olan Ali Yılmaz, “Eskiden tekstilci olmak bir ayrıcalıktı. Şimdi kimse tekstilciyim demek istemiyor” diyerek durumu özetliyor. Yılmaz, son 15 yılda maliyetlerin yüzde 200 arttığını, ancak satış fiyatlarının aynı oranda yükselmediğini ifade ediyor. Baskılanan döviz kurunun ihracatı zorlaştırdığını, iç pazarda ise talebin düştüğünü ekliyor. Bölgede geçen yıl 50 işletmenin kapandığını, bu yıl da benzer bir tablonun yaşandığını aktarıyor.
Esnafın çözüm arayışları
Tekstilci Mehmet Demir ise “Artık üretim yapan firma sayısı çok az. Bir zamanlar 500 kişi çalıştıran bir fabrika şimdi 100 kişiyle iş yapıyor” diyor. Demir, bazı esnafın fason üretime yöneldiğini, kendi markasını oluşturanların ise e-ticaret kanallarına kaydığını belirtiyor. Ancak bu yöntemlerin de yeterli olmadığını, sektörün devlet desteğine ihtiyacı olduğunu vurguluyor. Özellikle enerji ve ham madde fiyatlarındaki artışın rekabet gücünü düşürdüğünü söylüyor.
esnaf, hükümetin ihracatçıya verdiği desteklerin yetersiz kaldığını, döviz kurunun piyasa koşullarına bırakılması gerektiğini düşünüyor. Ayrıca, sektörün nitelikli eleman bulma sorunu da eklendiğinde, krizin derinleştiği ifade ediliyor. Tekstil işçilerinin çoğunun inşaat, hizmet veya teknoloji sektörüne yöneldiğini belirten esnaf, bu durumun uzun vadede Türkiye’nin tekstil üretim merkezi olma konumuna zarar vereceğini söylüyor.
Uzmanlara göre, tekstil sektöründeki kriz sadece İstanbul’la sınırlı değil. Bursa, Denizli ve Gaziantep gibi diğer tekstil merkezlerinde de benzer sıkıntılar yaşanıyor. Ancak Merter’deki yoğunlaşma ve eskiye dayalı yapı, sorunların daha derin hissedilmesine yol açıyor. Bu durum, Türkiye ekonomisinin üretim odaklı büyüme hedefi için de bir uyarı niteliği taşıyor.
